ISIGAW MO SA UNIVERSE

Break muna ako sa pag-susulat ng English. Matagal na ding nag-bago ang style ko sa pag-susulat. Nakakamiss din yung mag-k-kwento ka lang kasi wala lang, trip mo lang.

So… medyo nag-hiatus ako sa pag-susulat kasi na-pre-occupy ako sa pag-babasa at panunuod ng series. Naging busy din ako sa buhay-buhay na nakwento ko na duon sa previous page ko. Bukod sa malapit nang mapanis ang 1 year na pag-babayad ni Ino sa domain na ‘to, naisipan ko na din na gamitin ito ulit dahil kinukulit na rin ako ng mga SEO kyeme dahil weak daw ang style ko sa pag-susulat at hindi daw ako makaka-attract ng readers sa ginagawa kong style ng pag-b-blog.

Actually, wala na akong pakielam kung may maattract man ako o wala sa blog ko. I think wala ngang soul yung blog ko nitong mga nakaraan dahil puro reviews at pag-kain ang sinusulat ko dito. At aminin ko man o hindi, most ng sinusulat ko dito tungkol sa mga lakad namin ni Ino.

So, maiba naman… eto, susubukan kong mag-kwento ng buhay ko sa paraan na hindi naman ako masyadong mapapagod. Hindi ko naman sinasabing nakakapagod ang mag-salita ng English. Ang sinasabi ko lang, minsan nakakapagod lang talagang mag-sulat. Nakakawala  ng muse at nakaka-tamad.

Salamat nga pala sa Kopiko 78 at ngayon e, mulat ako sa ganap na alas dos ng umaga. Yun kasi ang pinanulak ko nung hapunan. So, ang kinalabasan, eto Boom gising!

Hindi ko din alam kung may ma-aattract akong Filipino readers sa ganitong uri ng pag-susulat. Wala pa nga akong readers o followers dito. Yun pa naman ang goal ko nung mag-simula akong mag-sulat dito. Ang haba pa nga ng intro ko and everything. Nag-kalkal pa ako ng mga posts sa iba’t-ibang blogging platforms ko. Sa sobrang safe, ayun! Nilangaw.

Mali ata yung term ko na wala akong paki-elam. Meron naman. ‘Yun nga lang, after a few months naramdaman kong insincere at walang soul yung blog ko. Walang sustansya at bland. So, naisipan ko na lang daanin sa sulat ang oras kong Boom gising! Parang lasing din ang pakiramdam ko ngayon.

Masaya din ako kahit papa’no kasi nakapasa ako sa grammar test kahit na alam ko naman sa sarili kong this week lang ako nag-review. 70% petiks, 30% cramming sa review. Pero naka 27/30 pa din naman ako.

So far, wala naman akong ibang ma-k-kwento. Tuloy nanaman ang pag-p-plano namin ni Ino sa kasal at ayun, asa ospital pa si papa. Bukod diyan wala namang ibang interesting na ganap.

Pero gusto ko sanang balikan ang pag-susulat. Iba pa din kasi yung sinusulat mo yung mga nararamdaman mo, mga gusto mo, mga nararanasan mo at mga gusto mo pang mangyayari sa ibang pag-kakataon. Nakakamiss SUMIGAW SA UNIVERSE.

At eto na nga, sumisigaw na ako. Well, nag-t-type. Nag-nonobela at hindi pa inaantok. Astig talaga ang Kopiko 78. Woot! Free advertising! 

Isang araw na lang tapos weekend na! Pero tinatamad pa rin akong pumasok ng medyo slight. Sweldo na nga pala bukas! WOW! Motivation! XD

Medyo jirits din ako sa mga ka-opisina ko dahil sa ingay nila. Parang gusto kong bumalik sa dati kong pwesto para mas makapag-concentrate. Naiingayan ako sa paandar nila. Lalo na’t tumataas na ang TSR ko. Haha. 🙂

PMSing lang siguro ako dahil malapit na ako mag-karoon. At pressured dahil nag-sstart na nga kami sa preparation ng kasal.

So…

Anu-ano nga ba ang pwede ko pang isulat lalo na’t may halos 3 buwan pa ako para sulitin ang domain ko?

Matagal-tagal na din pala akong walang commentary. Siguro sa susunod dapat isulat ko ang opinion ko about child rearing: being bilingual can translate into school performace (re:grades) and yung mga pinsan o pamangkin mong nag-sasalamin na at a very young age thanks to technology.

Yung malabo kong plano sa pag-reresign. Iniisip ko kasi yung bayarin ko. At the same time, iniisip ko din kung kakayanin ko ba ang part-time / home based sched at pag-g-gym next year. Lalo na ang pag-aasikaso ng aming wedding.

Medyo sumadsad na din ang energy ko kaya maya-maya ay matutulog na din ako. For the mean time, ititigil ko muna ‘to. Babalik na lang ako sa pag-k-kwento pag-katapos ng ilang araw.

P.S

Wala pa pala akong Sunday Currently. Nakakatamad kasi gumawa ng cover photo. Wala din akong featured image para sa entry na ‘to dahil tatamarin nanaman ako. For sure.

PUCHA E’DI KOMIKS and Brothers Burger

Disclaimer: This is going to be written in my native tongue. I’ve been writing in English since I started blogging here because I want to reach out to my followers who are from foreign countries. However, blogging has become a task to me lately and it sometimes makes me feel lazy to update. So, for this entry.. I’m planning to write in Tagalog. 

If you have any questions, don’t be shy to send a comment or ask me on my ASK BOX.


July 9, 2016 — Ni-launch ni Toto Madayag ang komik book niyang P*CHA E’di Komiks sa Comic Odyssey Fully Booked Bonifacio Global City, Taguig.

Dahil na rin sa may kailangan pang ayusin si Ino sa kaniyang trabaho, dumiretso muna kami sa Hampton Gardens para asikasuhin iyon. Halos mag-aalas kwatro na nang makarating kami sa BGC. Umuulan pa kaya medyo hassle. Pero nung nasa loob na kami ng Fully Booked, medyo nabuhayan na ako ulit ng loob.

Kagaya nung mga nakaraang isinulat ko dito, hindi ako fanatic ng komik books. Hindi ko nakasanayang mag-basa ng mga komiks. Sa katunayan nga, mga high school na ata ako nag-karoon ng interes sa pag-babasa.

Hindi man ako super fan ng comic books, natutunan ko na ding maging interesado kahit papa’no dahil kay Ino. Una kaming nag-punta ng Komiket nuong nakaraang taon. Sumunod naman nuong Komikon, ilang buwan makalipas ang Komiket last year.

Ngayong taon, hindi namin naabutan ang Komiket dahil hindi pala ito 2-day event. Sunday kami pumunta ng Centris at walang nadatnang Komiket, umuwi kaming sawi at dumiretso na lang ng Bridal Fair sa Mega Mall dahil du’n kami nag-punta nung Sabado nung linggong ‘yun.

Nakaabot naman kami sa Komikon pero masasabi kong mas madaming tao ata ang nakapunta ngayong taon. Hindi ko ma-ikumpara ang dalawang event dahil yung una ay 2-days ulit ginanap at etong ngayong taon naman, isang araw lang. So, parang walang choice yung mga tao kung hindi pumunta na lang nung araw na ‘yun dahil wala na, e. Yun na yun. Pero ramdam ko naman ang success ng Komikon. Aba! Pangalawang beses ko atang nakita at nahingan ng autograph si Sir Lyndon Gregorio ng Beerkada, kaya ang saya ko!

Pero balikan natin yung komik book launch ni Sir Toto Madayag.

 

 

 

Pasensiya na sa mga blurred lines at sa mga duplicate files. Sa katunayan kasi ay tinatamad talaga akong mag-sulat ngayon. Medyo nahihiya kasi akong kumuha ng litrato dahil baka masita ako. Alam niyo naman, hindi naman ako kilalang blogger. #Feelingblogger lang.

Atsaka, hindi talaga ako masyadong kumportable sa pag-kuha ng litrato sa pampublikong lugar kaya ganito ang kinalabasan. In fairness naman, okay naman siya para sa akin. Sorry na lang kasi hindi ako professional photographer. Naiintindihan ko naman at tanggap kong hindi ako magaling sa larangan ng picture taking. Pero one of these days, pag-aaralan ko ‘yan. Serious.

 

So, eto ang ayaw ko sa pag-taTagalog, e. Ang dami kong side comment and side kwento. So, asan na nga ba tayo? … Ah! Sa komik book launch!

Nakita niyo naman ‘yung mga pictures, di ba? Actually first time kong pumunta du’n. At ang unang mga salitang nabanggit ko ay “The Saab Magalona Experience.” Nakalimutan ko na yung eksaktong last word, pero nasabi ko ‘yun dahil sa isa sa mga videos niya sa YouTube na parang nag-tour siya duon o may kung ano man o sino man siyang pinakita duon. Bukod pa ito sa entry niya tungkol sa writer ng Crazy Rich Asians na si Kevin Kwan.

So, si Saab ang una kong naisip nung mapadpad kami duon. Medyo inasam ko nga na makita siya duon kaso wala, e. Hindi ko siya natyempohan. As if namang duon siya namamalagi, e ‘noh?

So… back to the komik book launch…

Siyempre, hindi ako masyadong excited dahil hindi ko naman talaga alam kung ano ang ieexpect sa komik book launch ni Mr. Madayag. Una, kasi hindi ko lubos na inakalang ilang floors pala yung Fully Booked duon. Eto yung mga tipo nang lugar na gugustuhin mong bisitahin ng madalas kung may kotse ka lang at hindi trapik o hindi aksayado sa oras at gasolina ang trapik para lang makapunta duon. So, in short… isa ito sa mga trip kong puntahan bukod sa mga lugar tulad ng Route 196 (na hindi ko pa napupuntahan) at Saguijo (na isang beses ko pa lang napuntahan.)

Balik sa kwento…

Dahil sa ang dami kong commercials, ayun… hinagilap namin yung event. Akala namin tapos na kasi parang wala namang kagulo sa una, pangalawa at pangatlong palapag. So, dahil kawawa naman yung kasama kong nag-pareserve ng komik book isang buwan o mahigit bago ang nakatakdang komik book launching, sinuyod pa namin ulit yung lugar.

Maswerteng nahanap namin yung Comic Odyssey sa 4th floor. Tahimik at wala masyadong hype yung lugar nung nakarating kami. Nasabi ko iyon kasi kahit papaano, naimagine ko na kasing dami ng tao ng book launch ni Stanley Chi sa National Book Store ng Edsa Shangri-La ang event ni Mr. Madayag.

Pero, sa estima ko, mga komik book fans naman talaga yung mga naroon at hindi yung mga katulad kong walang alam sa pinapasok nila. Este, hindi katulad kong nakikiuso lang sa paandar ni Ino. Biased ako dito dahil hindi kami nakarating ng 1PM. Aminado kami duon dahil nga nag-punta pa kami ng Hampton Gardens.

Pero, kung wala siyang ibang lakad, ang saya siguro kung nakarating kami ng 1 PM. Dahil na rin sa wala akong alam sa Libreng Komiks, nag-picture picture na lang ako.

Gusto pa sanang mag-stay ni Ino kaso nung ako naman yung gustong lumibot sa YA section, nag-inarte siya at niloko loko ako. At dahil napikon ako, umalis na lang kami ng Fully Booked at kumain. Kasi hindi pa kami kumakain nuong araw na ‘yun.

So, nag-hanap kami ng makakainan na malapit lang sa Fully Booked. Madaming magagandang restos na pwedeng pag-pilian pero dahil ayoko namang sumubok nang hindi kilala (except na lang kung Korean resto ito,) pinili na lang namin yung Brothers Burger sa hilera ng Fully Booked.

Halos nawala na sa isip ko yung kumuha ng picture dahil medyo umuulan nuong panahong ‘yun. Gutom na kami at hindi namin alam ang oorderin dahil first time customers kami.

Siyempre, kapag wala kang alam sa isang bagay, ang pinaka-magandang gawin ay mag-tanong. So, dahil wala naman akong ka-alam-alam sa mga pinag-kaiba ng mga burgers nila nag-tanong ako. Hindi ko nga lang nagustuhan yung tono at sagot sa akin nung staff nila.

Eto na yung review ko, ah:

Sa isang establishment na nag-c-cater sa mga customers whether service man ang pino-provide nila or products, importanteng-importante ang knowledge ng staff sa service or products nila.

Natural lang sa isang customer na curious sa produkto o service ang subukan at tangkilikin ang mga iinoofer ng mga establishments na ito. Dito rin nasusubok ang kakayahan ng staff na i-explain sa customer ang products or services nila. Nasa paraan din ng staff na i-explain ang mga kailangang malaman ng customer para ma-enganyo itong bumili o para ma-enganyo itong subukan ang ibinibenta nila.

Meron akong nabasang article tungkol sa leadership. Diniscuss duon ang tangible things at intangible things. Sa summary nung article, sinasabi duon na hindi lamang profit ang mahalaga sa isang businessman. Pati na rin ang kaligayahan ng mga staff nito na pumasok sa trabaho at mag-silbi sa customers. Ang staff din ang isa sa mga dahilan kaya bumabalik o hindi na bumabalik ang mga customers.

Ang problema nga lang sa staff ng Brothers Burger dito, katulad sila ng karamihan ng staff ng CD-R King, may pag-ka-masungit at wala sa lugar. Wala sa lugar in a sense na, kung nag-tanong ka ng maayos, ineexpect mong sasagutin ka ng maayos at hindi barubal.

Nakaka-turn off yun kung tutuusin. Pero pinalagpas ko na lang dahil gutom na kami ni Ino.

So, nag-order na kami at inenjoy na lang yung pagkain nila. Actually, hindi ko masyadong nagustuhan yung inorder kong burger na sinabi nung staff na malambot ang meat at blah blah blah. Siguro na-apektuhan na ang panlasa ko dahil sa approach nung babae sa akin or siguro hindi ko lang talaga type yung pag-kain. Parang, nanghinayang ako sa binayad ni Ino.

Kung alam ko lang na hindi kasing satisfying yung service at yung food na ma-e-experience namin dito, sana nag-Japanese ramen na lang kami or nag-Wendy’s na lang kami.

Binibigyan ko ng 2 and a half stars ang Brothers Burger dahil sa dissatisfaction ko sa customer handling ng staff nila.

Naisip ko lang din, “Paano kaya kung mystery shopper ako?” Siguro, isang malaking kahihiyan sa franchise owner ang magiging feedback ko sa kanila. O siguro, hindi naman ganun kalaking kahihiyan, pero ito ay magiging isang experience na medyo maka-aapekto sa impression ko sa brand nila.

Kaya nga sinasabi kong baka itong branch lang na ito ang may pag-kakamali. Anyway, sana ay hindi na ito maranasan pa ng ibang potential customers na excited at curious sa products and services nila.

Of Marriage Proposals

This blog post was posted on my WordPress account on March 10, 2015.

 

Mag-a-anim na taon na kami. Ilang beses na kaming tinatanong ng kung sino-sino. Relatives, friends, schoolmates, strangers, etc. Kung kelan daw ba ang kasal? At countless times ko na ring sinagot at kinounter ng “Hindi pa napapanahon.” o kaya naman pabiro naming sinasagot ng… “Kung s-sponsor-an niyo ba, sa lalo’t madaling panahon. O kaya bukas!” sabay tawa.

Minsan, hindi ko na din alam ang isasagot ko. Minsan kapag wala na akong kawala sinasabi ko na lang. “Hindi pa niya ako tinatanong, e.”

E, sa hindi pa, e. Ano naman ang magagawa ko dun? Na-p-pressure na din ako sa kada tanong nila. Nakakatakot. Parang mas naiinip pa sila kesa sa akin. Naiinip na din ako, pero anong magagawa ko kung hindi pa siya handa?

Nakakatuwa nga, e. Ilang beses ko mang kulitin si Ino at patutsadahan na handa na ako at hinihintay ko na lang na tanungin niya ako na gusto niya na kong makasama habang buhay, wala e. Hindi pa niya ma-pick-up. Baka hindi pa talaga siya handa. At kung hindi pa siya handa, ayoko siyang pilitin.

Ano ba ang assurance ko na handa na ako? Alam ko na ba ang gagawin ko 5 years from now? Sigurado na ba ako sa magiging kinabukasan ko? Wala namang kasiguraduhan, ‘di ba? Kaya kailangan lagi kang gumagawa at kumikilos.

Nakakatakot ang future. Wala pa akong ipon. For the most part, pang mga panandaliang kailangan lang ang ginagastos ko at mga luho. Hindi pa talaga ako 100% committed sa savings at pag-hahanda para sa future ko. Kelan pa? Pag-30 na ‘ko?

Oo, madaling sabihing mag-b-business ako. Mag-g-ganito ako, ganiyan. Pero sa’n naman ako kukuha ng capital? Ng pang-loan? E, wala pa nga akong napapatunayan. And I’m going to be 27 this year. Tapos mag-aasawa na ‘ko?

Madaling sabihing pag-mag-asawa na kayo kargo niyo na ang isa’t-isa. Pero ayokong maging pabigat kay Ino. Ayokong maging housewife forevs. Gusto ko kumikita ako at hindi umaasa sa pera niya. Gusto kong may kinikita pa din ako at nagagamit ko pa din ang utak at napag-aralan ko kahit part-time lang ang trabaho na yun. Gusto kong maging independent pa din kahit na mag-asawa na kami. Gets?

And marriage? In real time… papel, legalization, magarbong handaan at bisita at preparasyon, yan ang dating ng kasal sa akin. Ilang beses ko na ding dinaan sa biro ang pag-papakasal sa huwes. Aanhin ko ang magarbong entourage, magandang venue, magandang damit, etc. Kung wala naman na kaming kakainin pag-katapos?

Of course, may ideal wedding ako. Ilang kasal na din ang dinaluhan ko pero hindi ko pa din masabi o makita sa sarili ko yung gusto kong wedding set-up. Ang alam ko lang konti lang ang gusto kong imbitahan at ayaw kong mag imbita ng hindi ko close o hindi ko kilala. I mean, solb na ko sa pag-pirma lang ng kontrata sa huwes. I’m not really after the grand celebration. Hindi naman ako nakikipag-paligsahan sa iba, e. Ayoko ding ikumpara ang kasal ko kay ganito o ganiyan.

Pero, in the end… kami pa din ni Ino ang mag-dedecision. Kaya siguro hindi niya pa ako ma-tanong kasi nag-iipon pa siya ng pera at ng para sa kinabukasan namin.

What’s with marriage anyways?

Produkto ako ng broken family. Hindi ako proud dun pero hindi din naman maalis sa isip ko na pwedeng maulit ang mga nangyari na nuon. Pa’no kung bigla na lang akong iwan ni Ino pag-ka may anak na kami. Sa ngayon, oo. Sasabihin niyang hindi niya gagawin yun at hindi siya ganung klase ng tao. Pero, pa’no na lang kung makahanap siya ng kabit during our marriage? Siguro, isa din yun sa iniisip niya kaya ayaw pa niya akong ayain mag-pakasal. Perhaps, hindi pa siya sigurado sa akin. Baka hindi pa ako ang final answer.

Actually, na-apektuhan ako sa nabasa kong article ni Nina sa Pep. Nabanggit niya kasi na matagal na sila nung boyfriend niya. Sabi niya 8 years na sila at hindi daw dapat sa kanya manggaling ang plano ng pag-papakasal. Hindi daw sa nag-hihintay siya pero kung darating man daw yun, e di darating at kung hindi naman, okay lang.

Nabanggit din niya yung narealize ko sa mga long engagements. Yung tipong mahigit 5 years ng mag-karelasyon tapos nag-hiwalay ng tuluyan. Tapos nakakilala ng iba, naging sila for a year tapos nag-pakasal agad. So, wala daw talaga yun sa tagal.

Kaso, hypocrisy aside… inalagaan mo yung relasyon ng sobrang tagal, pinag-laban mo, nag-invest ka ng oras, buhay, sama ng loob, saya, sakit, lahat lahat na. Tapos ganun ganun lang? Hihiwalayan mo at mag-hahanap ka ng iba tapos mag-papakasal ka agad? Hindi ba parang gaguhan?

Tingin ko kasi sa ganun, hindi sila masaya dahil pinili na lang nila yung taong nakilala nila agad. Not minding kung anong klaseng tao yun. Walang pahinga. Parang rebound lang tapos go na, pakasal na. Parang asan ang foundation dun? Kakakilala mo lang tapos ganun? E, alam naman natin na one or two years… honeymoon stage pa lang yun sa relationship. Wala pa yun sa kalingkingan ng mga pag-subok na pinag-daanan niyo nung previous partner mo… tapos kasal agad?

Eto, opinyon ko lang naman. Ano bang pinag-sasasabi ko, e hindi ko pa naman na-e-experience yung ganung scenario. Kuro-kuro at assumptions ko lang. Nadadala lang ako ng observations and prejudice ko.

The way I see it, yung ganung klase ng marriage parang… pinakasalan mo lang out of fear na wala ka ng makikitang taong mag-mamahal sa’yo o mag-tatangkang mag-propose sa’yo. Or dahil yung taong yun lang ang nag-lakas ng loob na ayain kang mag-pakasal. Dahil yung taong gusto mo, kahit gaano ka katagal na nag-hintay, wala. Natuyo na ang lahat ng natutuyo at hindi dapat matuyo, pero hindi ka pa din natatanong.

Opinion ko lang naman ‘yun. Ano bang alam ko di ba? Pero, may sense naman, di ba?

Siguro, dyan lang umiikot ang fear ko na hindi ako maalok ng pag-papakasal. Somewhat fear, kasi hindi naman din ako mamamatay kung hindi niya ako tatanungin. Pero sigurado akong mag-tataka ako. Sa ngayon, kaya ko pang mag-hintay ngayong taong to or sa susunod. Kailangan ko lang sigurong iwasan yung mga taong tanong ng tanong kung kelan nga ba ako ikakasal. Kasi after that, ano?

Nakakatakot din yung life after getting married, e. Siyempre bubuo ka na ng family atsaka hindi lang sarili mo ang iintindihin mo pati asawa mo. Hindi ka na din pwedeng mag-alsa-balutan kapag hindi kayo nag-kasundo o nag-ka-murahan na kayo.

Siguro, sa akin lang.. sana siguraduhin lang ni Ino na hindi na siya mag-hahanap ng iba kapag tinanong niya ako. Mag-hihintay ako kahit matagal basta ipapangako lang niya at papatunayan sa akin na once na tinanong niya ako kung gusto ko siyang makasama habang buhay, sigurado siyang ako na talaga at hindi na mag-iiba yung gusto niya.

Ako din naman, siguro kapag dumating ‘yung time na yun, worth it yun kasi napag-isipan na namin ng mabuti at talagang sigurado na kami sa isa’t-isa. Hindi na mababawi pa ‘yun at wala ng makakapigil sa aming dalawa.

Siguro, it just takes time. Hindi pwedeng agad-agad dahil madami pang bagay ang dapat na iconsider. Hindi naman kami nag-mamadali. Enjoy-enjoy na lang siguro muna.

🙂

Re: That Thing Called Tadhana

Para sa akin, isa sa mga nakaka-inis kapag nanunuod ka ng pelikula ay yung maririnig mo sa mga tao na maganda ang pelikula. Bakit? Kasi mag-e-expect ka. Mag-e-expect ka ng may mangyayari, na may pasabog, na meron kang aabangan at hindi mo lang makikita yung trailer na paulit-ulit na pinapalabas sa TV.

Mag-e-expect ka na may dahilan kaya pinapakita yung trailer na yun.

Isa ako sa mga taong huli na nang makita ang pelikulang, That Thing Called Tadhana.

WARNING: Content contains SPOILERS

Feeling ko buong Pilipinas, buong opisina, at lahat ng tao sa paligid ko ay napanuod na ang pelikulang ito. Sinubukan din naman namin pero dahil sa mga dahilan at hindi lang paraan ay wala, hindi nanyari nang naayon sa plano.

Dapat manunuod kami ng aking nobyo sa sinehan nuong araw ng mga puso, pero ano ang silbi ng panunuod ng pelikula sa araw na ‘yun kung mag-kahiwalay naman kayo ng upuan? Para sa’n pang nag-date kayo kung ganun? Ang laking pang-hihinayang ko pa naman nuon. Eto sana ang moviedate namin sa Valentine’s Day.

Isa pa, hapon na yun. Mga bandang 3 P.M to 4:30 P.M. Sa Shang-ri-la Cineplex kami dapat manunuod. Gusto ko din subukang manuod sa Star Mall kaso lang ang sabi ng nobyo ko wala naman daw TTCT duon. Meron din sa SM Megamall kaso dahil araw ng mga puso ‘yun, malamang mas madaming tao at mas mahirap manuod ng sine duon.

Pag-katapos kumain ay dapat manunuod kami ng sine. Kaso nga, walang sinehang bakante kaya hindi na kami tumuloy. I became a bigger person. Inintindi ko na lang ang sitwasyon. Inintindi kong madami talagang taong nag-ce-celebrate ng Valentine’s Day kesa sa Single Awareness Day. Nag-pasya kami ng nobyo ko na kumain na lang sa Japanese restaurant.

In fairness, masasabi kong dahil sa dami nang gustong manuod ng pelikula at dahil matunog ito sa social media ay nag-karoon ako ng impression na maganda nga ang pelikulang ito. Rave reviews, komento ng mga ordinaryong taong nakapanuod na at mga kung anu-ano pang dahilan na impluwensiya ng mga taong nakapaligid sa akin ang nag-udyok na mas lalo akong maging curious sa palabas.

Umasa ako. Umasa ako na merong lalim yung storya. Pero, hindi. Siguro, easy to watch lang siya. Para sa akin mababaw lang yung storya. Hindi siya yung masasabi mong merong kakaiba. Hindi din siya yung tipo nang palabas na mapapaisip ka.

Para sa akin, isa siyang koleksiyon ng mga karanasang parati nating naririnig. It’s a journey of moving on.

Si Angelica Panganiban at JM De Guzman ang mga bida. Nag-kakilala sila sa airport. Medyo hindi realistic yung unang parte, yung part na nag-kakilala sila at nag-desisyong mag-travel sa iba’t-ibang lugar sa Norte.

Si Mace, yung bidang babaeng ginanapan ni Angelica, ay pang-karaniwang babaeng hindi maka-move on sa ex-boyfriend niya at sa mga nangyari sa 8-year-relationship nila ng boyfriend niya. SI JM naman, pumunta ng Rome para makita ang Colosseum, yun kasi ang pangarap nila ng mama niya. Kaso 2-3 years nang patay ang mama niya kaya mag-isa lang siyang nag-punta duon. 

Halos nag-comparing notes sila ni JM (hindi ko maalala ang pangalan niya sa pelikula.) Nag-usap din sila tungkol sa dahilan ng pag-punta nila ng Rome.

Napag-usapan din nila ang mga planong pag-papakasal sa kanilang mga dating nakarelasyon. Na hinintay ni Mace na alukin siyang mag-asawa ng kanyang nobyo pero hindi naman siya tinanong nito. At si JM? Sinabi niyang hindi pa siya ready na mag-pakasal pero nag-sisi din siya sa bandang huli dahil nung narealize niyang yun na pala yung babaeng gusto niyang makasama e, huli na din ang lahat. May asawa’t anak na yung ex-girlfriend niya. Kaya pinili na lang niyang lumimot.

Tinanong din ni Mace kung paano makalimot. Merong isang scene duon na kailangan niyang mag-bayad ng P100 sa bawat beses daw na babanggitin niya ang ex-bf niya. Meron din yung mag-inom, makipag-date, makipag-sex o makipag-one night stand, o mag-hanap ng ibang karelasyon. Isa sa mga sinabi ni JM na nag-work sa kanya ay yung pag-sigaw sa tuktok ng bundok sa Sagada o sa may Sagada. Ginawa din ni Mace yun.

Anyway, 3.5 hearts ♡♡♡•< lang ang rate ko sa TTCT. 3.5 lang dahil hindi ko nagustuhan ang ending.

Maganda naman yung storya. Nabitin lang ako at nag-expect ng kakaiba o nang sobra dahil sa mga narinig kong storya. Siguro, yung ending yung pinakahindi ko nagustuhan. Tama lang bang idahilan na dahil Indie Film kaya ganun? Parang kulang, e. Parang bitin. Parang sana meron pa o mas malinaw pa.

Hindi ko siya gaanong nagustuhan. Don’t get me wrong, maganda ang pag-kakasulat at flow ng storya. Sa ending lang talaga sila bumagsak. Siguro, not my cup of tea.

Kung i-rarate ko ang Relax It’s Just Pag-ibig at That Thing Called Tadhana, mas nagustuhan ko ang pag-lalahad ng storya ng RIJP. Isa na din sa mga dahilan ay ang pag-po-portray ni Ericka Villongco bilang Cupcake sa pelikula. Siya din ang basehan ko sa character ni Sydney sa Make My Day.

Masasabi kong hindi na masama ang pelikulang ito kung sa bahay mo lang panunuorin. Hindi na din masama kung sa DVD o sa sinehan mo ito napanuod. Original man o pirated. Siyempre, hindi mabuti ang pirated, pero… para sa akin, no regrets na sa bahay ko lang ito pinanuod.

Of Resignations and Other Work Related Rants

This post was originally posted on January 9, 2015 on my WordPress blog.

 

Madaming ginagawa sa trabaho. Sobrang daming studyanteng parang kabuting bigla na lang sumusulpot. Sa katunayan nga, naka 51 ako ngayon. Tanggalin mo man ang 11 na deferred, may halos 11 ding ipinalit. Asan ang hustisya?!

Kaya madami sa aking mga ka-trabaho ang nag-file na o mag-f-file na ng resignation dahil sa dami ng kailangang gawin sa trabaho.

Bagong taon. Yan ang trend ng mga tao ngayon. Lilipat hangga’t kaya. Paubos na kami at miski ako, may ilang porsiyento rin na gustong umalis at lumipat. Tama na at sobra na. Pero, marami akong dapat iconsider kung gusto ko ngang umalis.

1. Magiging job hopper na ako nito. Ang dami ko ng nasubukang trabaho at ayoko nang mag umpisa ulit.

Mag-a-apply ulit. Mag-t-test. Mag-t-training. Mag-p-probation. Mag-aantay ng anim na buwan para ma-regular. Maliit na 13th month pay. Bagong patakaran, bagong systema. Bagong adjustments. Bagong pakikisama sa mga ka-trabaho.

2. Age limit. 26 na ako. Mag t-twenty seven na ngayong taon. Maliit na ang chansa kong makahanap ng trabahong pasok ang age bracket ko.

At the same time, sino bang makakapagsabing magugustuhan ko ang kumpanyang iyon? O magugustuhan nila ako? Pano kung ayoko din ng systema nila? Hindi naman ako pwedeng basta na lang lumipat kasi gusto ko lang.

Tumatanda na ako at pumapangit ang record ng empleyado kapag madaming nakalistang trabaho na panandalian lang naman.

3. Stability. Madaming studyante. Madaming trabaho. Madami pang nag-babayad sa kanila. Mas madaming opportunities para ma-promote. Naisip ko ngang bitawan na ang OT at Level Test pag masyado nang madaming gagawin.

Pero, ang punto… hindi naman ako nag-kakaproblema sa sweldo sa kumpanyang ito. Kung tutuusin, mas nakakapag-pundar pa ako.

Hindi nga lang kasing laki ng mga programmer or call center agents ang kita ko pero bawat bente singko ay pinaghihirapan ko naman. May benefits naman kahit walang health card. Dito na din ako nakapag-loan nung kinakailangan ko nang pera.

Alam kong walang stable, pero so far kuntento naman ako at kampante ako sa kakayahan ng kumpanyang bayaran ang trabaho ko.

4. Passion. Mahal ko pa ang trabaho ko kahit nakakapagod. Kahit minsan kailangan kong pumasok ng isang oras na mas maaga kahit 10 hours na akong nag-ttrabaho. Kahit kailangan kong pumasok ng weekend para sa LT. Kahit na kailangan kong pumasok ng holiday. Kahit hindi na ako nakakasama sa family gatherings. Kahit nakakabwisit ang mga studyante. Kahit sobrang OA na sa dami. Kahit na nag-rereklamo pa yung iba.

Ang importante natuto sila. Na-aappreciate nila yung ginagawa mo, yung effort mo, yung patience and dedication mo. Kasi nagiging worth it yung trabaho pagka ganun e. Lalo na yung nag-re-renew ng contracts. Lalo na yung nawawala tapos matapos ang ilang buwan bumabalik. Hindi na lang sa kumpanya, sa studyante na lang na natututo.

5. Bakit hindi ko ipursue ang career ko? Hmmm… bakit nga ba hindi? Mahigit 5 taon na kong underemployed. Kailangan ko nang mag-isip-isip.

Pero ayoko pa. Kaya ko pa. Masaya pa naman ako. Nakakapag-sulat naman ako kahit hindi ko siya gawing profession.

Gusto kong maging writer, hindi journalist. So far, napag-kakasya ko pa ang mga gusto ko dito, sa Tumblr at Wattpad.

Siguro, kung hindi na ako matatanggap na writer pag ayoko nang mag-turo, hindi meant to be. Siguro eto talaga ang calling ko e. Siguro namana ko talaga sa father’s side ko ang pagiging teacher. At kung lumagpas man ang opportunidad sa pag-susulat, no regrets dahil naging masaya at kuntento naman ako.

Siguro hindi pa panahon e. Kaya hindi pa ko bumibitaw. Pero hangga’t masaya pa ko, ieenjoy ko lang.